Copyright ©  2008-2012 Instytu Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego. Uroczystość wprowadzenia sztandarów do Instytutu: - poczty sztandarowe na Prince's Gate - ks. prałat W. Cieński i prof. dr St. Stroński - gen. W. Anders i gen. St. Kopański w czasie inspekcji Historia W 1965 roku doszło do połączenia Instytutu Historycznego im. gen. Sikorskiego z Polskim Ośrodkiem  Naukowym, powstałym w Londynie jeszcze w 1939 roku. Wówczas zmieniono nazwę na Instytut Polski i Muzeum  im. gen. Sikorskiego. W 1970 roku powstała Fundacja Sztandarów PSZ, której celem jest zabezpieczenie i  konserwacja sztandarów wojskowych oraz samego gmachu.   W 1973 roku z Instytutem połączył się Polski Instytut  Historyczny (dawna Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego)  zachowując wewnętrzną autonomię. Jej głównym zadaniem było  opracowanie i wydanie "Polskie Siły Zbrojne w drugiej wojnie  światowej", oraz inne wydawnictwa wojskowe (w tym  "Bellona"). PIH został przemianowany na Samodzielny Odział  Ealing IPMS a ostatnio znany był pod nazwą Komisji  Historycznej PSZ. W tej formie istniał do rozwiązania w 2006  roku.   W 1979 roku Instytut był jednym z głównych inicjatorów  powstania Stałej Konferencji Bibliotek, Muzeów i Archiwów na  Zachodzie, zrzeszających polskie placówki naukowe na  obczyźnie.       Sir Winston Churchill w czasie wizyty w Instytucie 5 lipca 1949 roku. Wizyta księcia Karola w 1989 roku. Prezydent RP Lech Wałęsa w otoczeniu dzieci i młodzieży w Instytucie w 1991 roku. W 1988 z Instytutem połączyło się Studium Polski Podziemnej - główne archiwum Polskiego Państwa Podziemnego  i Armii Krajowej. Tracąc własną osobowość prawną zachowało wewnętrzną autonomię, stając się pododdziałem  Instytutu.  Instytut sklada się z nastepujacych oddzialów:           - Archiwum           - Muzeum (któremu również podlegają)                  - Archiwum Fotograficzne                  - Archiwum Filmowe                  - Archiwum Dźwiękowe           - Biblioteka Podręczna           - Administracja           - Dział Wydawniczy           - Fundacja Sztandarów           - Dział Członkowski dzielący się na:                  - Członków Honorowych                  - Członków Rzeczywistych                  - Członków Przyjaciół                  - Członków Wieczystych Prymas Polski ks. Kardynał  Józef Glemp w rozmowie z  Prezesem Instytutu rtm.  Ryszardem Dembińskim  (1985 rok).  Prace w Instytucie są wykonywane przez szczupłe grono pracowników etatowych (obecnie 3 i pól etatu) oraz zespół  wolontariuszy, pracujących w każdym dziale. Jest ich obecnie ok. 80-ciu.  Pracami Instytutu kieruje Rada, która wyłania sposród swoich członków Zarząd Instytutu. Na czele Zarządu  Instytutu stoi Prezes. Funkcja ta piastowana była przez następujące osoby:  - prof. dr Stanislaw Stroński (1945 - 1951)   - gen. dyw. prof. dr Marian Kukiel (1951 - 1965)  - amb. dr Edward Raczyński (1965 - 1976)  - inz. Staniław Leśniowski (1977 - 1979)   - rtm. Ryszard Dembiński (1979 - 2003)  Obecnie funkcje Prezesa sprawuje inż. Krzysztof Barbarski   (od 2003 roku).  Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski z  małżonką w czasie wizyty w Instytucie Polskim w  październiku 1996 roku.  W trakcie zwiedzania Instytutu. Od lewej: ppłk Stanisław Żurakowski (wieloletni honorowy pracownik  Instytutu), Minister Obrony Narodowej RP Bogdan Klich, Attache Wojskowy Ambasady RP w Londynie  płk Krzysztof Szymański, obecny Prezes Instytutu inż. Krzysztof Barbarski, szef Sztabu Generalnego WP  gen. Franciszek Gągor. Wrzesień 2008 roku.   Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego Instytut Historyczny im. gen. Sikorskiego formalnie powstał 2 maja 1945, gdy podpisano umowę stanowiącą  podstawę organizacji Instytutu. Na jej mocy Helena Sikorska, wdowa po generale Władysławie Sikorskim,  przekazała na ręce dwunastu wybranych członków Komitetu Organizacyjnego pieczę nad pamiątkami po mężu.  Zadaniem Komitetu było zapewnienie opieki nad tymi pamiątkami i zorganizowanie Instytutu, mające za zadanie,  badanie działalności gen. Sikorskiego i czasów w których żył. Komitet Organizacyjny tworzył pierwszą Radę  Instytutu. Na jej czele stanął Earl of Elgin i Kincardine, prezes Towarzystwa Polsko-Szkockiego.   Głównym inicjatorem powstania Instytutu był ppłk dypl. Zygmunt Borkowski, były szef Gabinetu Naczelnego  Wodza a następnie szef Służby Archiwalno Muzealnej PSZ (1944-1948). Był on pierwszym dyrektorem Instytutu  do 1956 r. Nowo powstała instytucja z punktu prawnego była i pozostaje instytucją powierniczą i ma status organizacji  "charity". Aby zabezpieczyć zbiory przed naciskami władz brytyjskich jak i reżimu warszawskiego, uniknięto  powołania jej przez władze państwowe RP - wówczas urzędujące w Londynie.   Na pierwszym zebraniu Rady Instytutu 13 grudnia 1945 roku, płk Stanisław Szurlej nawiązując do instytucji o  podobnym charakterze tj. Biblioteki Polskiej w Paryżu i Muzeum Polskiego w Rapperswilu, podkreślił, że  wspólnym "celem tych instytucji jest zbieranie dokumentów historycznych świadczących o wkładzie Polski do  ogólnej kultury ludzkości, a jeśli chodzi o obecny Instytut do tej wojny w szczególności. Nazwany został  Instytutem imienia Generała Sikorskiego dlatego, że podstawą Instytutu były pamiątki po Generale przekazane  przez Generałową Sikorską, a po wtóre, że imię Generała nierozłącznie związane jest z udziałem Polski w tej  wojnie, ramię przy ramieniu z brytyjskimi i amerykańskimi aliantami. Te same powody były przyczyną uprawnień  Generałowej Sikorskiej w Instytucie".   W 1946 roku zakupiono gmach przy 20 Prince's Gate, a 9 lipca 1947 roku ks. prałat W. Cieński dokonał  poświęcenia budynku, po czym wprowadzono sztandary PSZ, które zawisły obok sztandarów WP sprzed 1939  roku.